Vijf keer is scheepsrecht?

De eerste vier wedstrijden voor de Ajax ladies zitten erop. En heel consequent zijn zij maar liefst vier keer niet met de punten huiswaarts gekeerd… Tijd voor een korte terugblik.

De eerste wedstrijd werd gespeeld tegen de VRA-dames. Thuis, maar stiekem in Amsterdam wegens gebrek aan een veld. Goedemorgen! Dat is even wennen; om 10 uur beginnen betekent om 8 uur verzamelen. Kloenk. En dat in je weekend. Koffie in de aanslag, zonnebril op en gaan. Ook als de zon bij vertrek nog niet schijnt en het stiekem nog best koud is.  Eenmaal aangekomen gezellig en ontspannen een kopje koffie drinken met de hoofdstedelingen en voilà, voor je het weet sta je in de volle zon te fielden. Dat ging best wel lekker, ware het niet dat we bowlend nét niet op konden bieden tegen battingkanon Maartje, die eerst samen met Birgit grote klappen afwisselde met snelle runs, en later samen met Sally – ook al zo’n bekend kanon – helemaal los ging. Twee fraaie run outs konden niet verhelpen dat er een totaal van maar liefst 160 runs op het scorebord stond. En dat na 20 overs. Het was niet het enige dat zeer deed in de Ajaxhartjes, want in de fielding innings kwam Pietje ongelukkig ten val en blesseerde haar knie, waardoor zij niet alleen deze maar ook de navolgende te noemen wedstrijden niet in het veld heeft kunnen meedoen. Vreselijk onhip!
Toch gingen Michelle en Margreet met een positieve insteek de pitch op, om samen te proberen de winst binnen te slepen. Helaas tevergeefs; Michelle kwam net niet in de dubbele cijfers en het totaal van Margreet (41) en Eugenie (23) was ook nét niet voldoende, zullen we maar zeggen. Niettemin hebben we gezamenlijk na onze wedstrijd nog even in de volle zon bij de mannen van VRA op het hoofdveld afgekeken hoe het wel moet. Zodat we het konden toepassen bij de volgende wedstrijden, natuurlijk! En dat onder het genot van een lunch mét bietenbrownies van Eugenie. Mogen we toch niet klagen.

Voor de tweede wedstrijd reisden de dames af naar het nieuwe complex van Rood en Wit. Of nou ja, een nieuw complex, maar we speelden gewoon weer op het oude vertrouwde helikopterveld. Na nog een extra kopje koffie – en dan ook voor de zekerheid nog maar eens naar het toilet omdat dat bij het veld niet kan, ai ai – via een pittoresk schelpenpaadje voorzien van een nogal platte kikker in colonne naar het veld. (Het lijkt overigens wel of de pitch op dat veld ieder jaar schever wordt, vinden jullie ook niet?)  Met twee enthousiaste invallers gingen wij opnieuw als eerste onze bowlingkunsten vertonen, dit maal met als primaire doel opener Heather Siegers uit te krijgen. We houden het er maar op dat het twee keer bijna is gelukt. Helaas voor ons heeft Heather er met overwegend prachtige schoten die er veel te gemakkelijk uitzagen van het totaal van 120 runs na 20 overs, er maar liefst 102 op haar naam mogen schrijven. Whoa. Respect. En Jaloers, grrr.
Hoewel er zeker een poging is gedaan, hadden wij daar (nog) geen antwoord op. Christine (14) en Amber (10) waren topscorers en dat maakte helaas het verschil en hoe ontzettend de ladies Boom Boom Pietje missen, wel duidelijk. Op naar de derde wedstrijd dan maar. Want drie keer is scheepsrecht, nietwaar?

Jawohl! Die dritte wedstrijd war die match gegen die Deutse Frauen, ja! Onze eerste wedstrijd thuis én wat later op de dag. Twee keer hoezee dus. Met zelfgemaakte cocktails van Annet en Christine in het vooruitzicht en wederom alles op een zonovergoten dag. Niet verkeerd hoor. We moesten wel nog wat langer dan gepland wachten met het veld uitzetten, namelijk tot een horde voetballende jongetjes de velden had verlaten. Maar toen dat eenmaal was gebeurd konden wij natuurlijk niet wachten om weer te gaan fielden. En het fielden verliep op zich zoals wij dat willen zien: iedereen was scherp en hielp elkaar. Slechts hier en daar ging er iets mis, maar dat mocht geen naam hebben. Zowel Eugenie als Margreet konden zich nog verheugen op een c&b en Amber heeft de stumps gevonden. Na 20 overs stond er een totaal van 100 runs op het bord. Openers Laura (10 runs) en Amber (16) pakten snelle singles en speelden het spel slim. Ook Christine (20) had een mooie bijdrage maar – het wordt al een beetje een veelvoorkomend woord – “helaas” bleef het totaal steken op 61 runs. Wel fijn: de nieuwe playlist viel in de smaak en ook de happen en de cocktails smaakten er zeker niet minder om. Zoals het heurt bleef het na de wedstrijd nog lang onrustig.

Week 4. HilKamp uit, altijd lastig. Deze keer speelden wij onze thuiswedstrijd in het pittoreske Hilversum. Pastasalades in weeshuisformaat en liters water als voorraad voor bij het veld (maar waar moeten we nou plassen?!) meesjouwend waren we weer klaar voor de wedstrijd. Christine – die, hoe ongelooflijk ongelukkig, nu óók geblesseerd moest uitvallen door een ietwat onhandig gebruik van een mes, in combinatie met een hand die je als keeper toch écht nodig hebt… zucht – en Margreet waren opening umpires en konden opnieuw in de stralende zon mooi aan hun teint werken. U had het al gespot! Nieuw ten opzichte van de eerdere wedstrijden was dat wij vandaag eens begonnen met batten. Openers Eugenie (46) en Evelien (15) beten het spits af, en hoe! Er werd goed gecommuniceerd en de viertjes aan leg voor Eus maakten dat de score aardig rap opliep. Met 48 runs op de teller viel het eerste wicket, doordat Evelien op eigen call even geparkeerd stond en “oooh shit” run out ging. Tijd voor jonkie Sterre (7 (runs, niet leeftijd), die met een krachtige vier liet zien dat ze ook aanwezig is! Ook Sarah Bal heeft zich laten gelden op de pitch en maakte 2 mooie runs. Tijd voor de wissel. De 20 overs waren weer veel te snel voorbij en wij mochten na even uitpuffen in de schaduw een score van 94 runs verdedigen.
Tja, en daar was de Overseas. In no time werden er bij zeker niet slecht bowlen en fielden van Ajax zijde met ferme klappen 30 runs bij elkaar getikt, waarna zij besloot – zo leek het – voor het hele veld nogal onverwacht retired te gaan om ook anderen een kans te geven. Met uitstekend bowlen van iedereen en in het bijzonder captain Amber (3 voor 14 in 4), samen met drie keurige vangen van Eus (één op eigen bowlen) en nieuwe keeper Annet die werkelijk iedere bal leek te hebben, werd het al snel nog spannend. Het totaal werd pas in de laatste over met nog vier ballen te gaan gemaakt. Op dat moment zat alleen oud gediende Ingrid van der Elst op de bank, door alle gevallen wickets. Nou ja, wederom bijna zullen we maar zeggen… Als we het retired gaan van de overseas niet meerekenen dan, he. Uiteraard kwam er na de laatste bal luid gejuich van Kampong zijde.

Komend weekend nog twee T20’s en daarna maken de dames zich op voor de geliefde 40 overs variant.

Nieuwe ronde, nieuwe kansen!

Last but not least verdienen de balsponsors van de afgelopen weken een plek in dit verhaal. Zonder een bal immers geen wedstrijd.
Super veel dank aan:

Wedstrijd tegen Rood en Wit: Charry van Leeuwen-Böck
Wedstrijd tegen Duitsland: Leendert en Franziska Erkelens
Wedstrijd tegen HilKamp: Wouter Milde

Dank dank dank!

image1

cocktails na cricket

 

 

Foutje gezien? Laat het de secretaris even weten. Je bijdrage wordt op prijs gesteld!